در حال تغییر نام به سوی "راه دیگر"

طبق معمول عقلم قد نمی کشد

fetry — Wed, 23 Dec 2009 04:35:15 GMT

هر چند می خواهم نسبت مسایلی که در اطراف ما می گذرد خیلی عکس العمل نشان ندهم و خود را با چون و چرا های که خیلی به من هم ربط ندارد اذیت نکنم اما نمی شود.

همینطوری که طبق معمول در بین سایت های بیشمار روی انترنت گشتی می زدم راهم به سایتی که قبلاً هم می شناختم و گاه گاهی بعضی مطالب ساده و قابل فهم خودم را مروری می کردم کشیده شد.

این سایت "بینوا" نام دارد و شاید هم به دلیل همین بی نوای، نوای نه هرچند ملی و انسانی سرداده است.

به این که مسئولین این سایت کی هست و با کدام اندیشه و طرز تفکر سایت را رهبری می کند به من مربوط نمی شود و نمی خواهم به آن بپردازم و به محتوای سایت و همیطور به گرایش های زبان گرایانه ایشان هم کاری ندارم اما لوگوی سایت که نمی دانم از چوقت تغییر کرده مرا مبهوت کرده است.

محتوای عنوان سایت هم که خطاب به کرزی هست، چنین است: " ای کرزی! انتخاب دو باره رهین، جفای بزرگ به رأی پشتون هاست"

و جالب تر از این هم عکسی است که از رهین، با پس زمینه پرچم ایران گذاشته شده است و من معنی این را نفهمیدم.

به هر صورت!

باز من حرف گذشته ام را تکرار می کنم، اینجا افغانستان؛ کشور من است و اینها هموطنان من!

و شاید هم مشکل از من و فهم آنقدر کم من است که نمی توانم وسعت نظر دیگران را درک کنم.

چی باید کرد؟

نمی دانم

fetry — Thu, 03 Dec 2009 03:31:15 GMT

دیروز در باره سخنرانی اوباما یا بهتر بگویم استراتیژی جدید آمریکا برای جنگ در افغانستان یک چرندخطی نوشته بودم.

تا شام هم گاهی به انترنت در اینمورد جستجو کردم اما دلیلی واضحی نیافتم که این استراتیژی کجایش به درد ما خواهد خورد.

دیشب هم بعضی تلویزیون ها دراین مورد میزگرد و میز چهارکنج و میز بیضی تشکیل داده بودند.

هرکسی چیزی می گفت یا توجیه می کردند یا بد می گفتند. اما چیزی که مشترک بود آن بود که همه از چگونه عملی شدن آن به نوعی احساسی خوبی نداشتند.

به هر صورتی بود اوباما استراتیژی را اعلام کرد و بازار کارشناس ها گرم بود و شاید اگر حساب می شد دیروز بیشترین کلمات که استفاده شده بود امریکا، اوباما، افغانستان و کارشناس مسایل ... (نمیدانم چی گک و چوگک) بود.

از بس دیروز این کلمات را زیاد دیدم و شنیدم کم کم برایم کسالت آور و حال بد کن شده بود.

باز آدم نمی دانه که خیرش در چیست و کجاست.

اوباما و افزایش سی هزار نیرو در افغانستان

fetry — Wed, 02 Dec 2009 05:05:15 GMT

آقای اوباما بعد حدود سه ماه بالاخره تصمیم خود را مبنی بر اعزام سی هزار نیروی جدید به افغانستان اعلام کرد.

در لابلای صحبت های آقای اوباما چند چیز به نظرم جالب آمد البته من از طریق رادیو آزادی ترجمه اش را می شنیدم.

اول اینکه حضورشان را در افغانستان نوعی مجبوریت می خواند و برای اینکه این مجبوریت رفع گردد باید با تمام قوا به افغانستان بیایند و این مجبوریت را تمام کنند.

دوم اینکه تأکیدش در مورد پناه گاه های القاعده و طالبان بود که گفت: آنها از خاک افغانستان به مرزهای پاکستان منتقل شده اند.

و در بخش دیگری از صحبت هایش در مورد انتخابات افغانستان گفت: "گرچه انتخابات افغانستان با تقلب همراه بود ولی حکومتی را به وجود آورد که با شرایط و قوانین افغانستان سازگار هست"

این بخش از صحبت های اوباما برایم بسیار جالب افتاد که رئیس جمهور اوباما تقلب را با شرایط و قوانین افغانستان سازگار دانسته بود.

حالا سوال اینجاست که اگر قوانین و شرایط افغانستان با همین وضع موجود سازگار هست، اگر فساد است یا تقلب و یا فقر و مشکلات اجتماعی پس ضرورت حضور آنها در اینجا چیست؟

http://da.azadiradio.com/audio/feature/219742.html

زندگی گوسفندی

fetry — Wed, 18 Nov 2009 05:52:15 GMT

کسانی که پشت یک گپ را محکم می گیرند و دانسته و ندانسته به دنبال یک موضوع حرف می زنند در قدیم می گفتند اینها "گوسفندی" هستند.

در سیاست و جامعه افغانستان این حالت "گوسفندی" به شدت رشد کرده است. سال پار و چندوقت قبل همین که در باره افغانستان کسی صحبت می کرد همان گپ اوباما بود که از دهانش خطا خورده بود "تغییر" کل مردم از سیاست مدار و دریور تا تحصیل کرده و کراچی وان تغییر می خواستند؛ از چند روزی پیش به این طرف "تغییر" جای خود را به "فساد" داده است و در هر جایی که نظر اندازی گپ از فساد است و مبارزه علیه آن؛ از نفر اول مملکت گرفته که از "مبارزه علیه فساد" صحبت می کند تا بچه های زیر سن مکتب هم می خواهند فساد را از بین ببرند.

اما

حیف و هزار حیف که تا هنوز هیچ کس نفهمیده که فساد چی هست.

مزخرفات

fetry — Sun, 01 Nov 2009 10:12:15 GMT

هر مسابقه یک پیروز و یک شکست خورده دارد. ضرب المثلی هم است که می گویند: "دل شیر نداری سفر عشق مکن"

این چیزهایست که به صورت عام در مجموعه های انسانی مطرح و پذیرفته شده است.

امروز بعد از جنجالهای زیاد و غوغا سالاری و واهمه پراکنی؛ عبدالله عبدالله اعلام کرد که "در اعتراض به عملکرد نادرست حکومت و عملکرد نادرست کمیسیون انتخابات، در انتخابات شانزدهم عقرب شرکت نمی کند."

هرچند این امر قابل پیشبینی بود اما سوالات زیادی در ذهن آدم خطور می کند و ذهن هر کس را می آزارد.

اینرا باید پذیرفت که عبدالله خود شخصن تصمیم برای کاندید شدن گرفت و خود نیز حق دارد انصراف دهد و من هم در این قسمت نه بحث می کنم و نه خود را اجازۀ دخالت در تصمیم فردی ایشان می دهم.

اما پیامد این تصمیم، دارای گستره وسیع و موثر در جامعه است. ایشان به عنوان فرد تصمیم گرفتند اما پیامدش یک کشور را به خطر مواجه کرد و یک ملت را به نوعی به سوی سرگردانی سیاسی سوق داد.

آمار های دروه قبل نشان دهنده آن بود که حدود یک میلیون و چهارصدهزار نفر به عبدالله رأی انداخته اند حتمن کسانی زیادی هستند که در این جمع با یک روحیه ملی و بدور از هر گونه سوق و سوی به عبدالله رأی داده باشند. اما عبدالله نسبت به اینها چی وظیفه‌ای دارد و چگونه می خواهد از آنها حمایت کند؟ با کناره‌گیری و عدم شرکت در انتخابات مسئولیت ایشان رفع خواهد شد؟

موضوع دیگر اینست که تعدادی از کسانی که به عبدالله رأی داده بودند به طور طبیعی با این عملکرد او دچار نوعی سرخوردگی و عقده می شوند و مجبورند که نسبت به شرایط عکس العمل نشان داده و عقده گشایی کنند و این امر نیز بحران آفرین است و مسئولش نیز معلومدار.

چیزی که برای من سوال است این است که:

1- اگر یک کتله (ولو کم و کوچک) از این دسته به دنبال ماجراجویی و عقده گشایی برآیند چی خواهد شد؟ و بحرانی که به وجود می آید با وجود ضعف های زیادی که در حکومت و دولت وجود دارد؛ چگونه کنترول خواهد شد؟

2- آیا پذیرفتن شکست، قبل از یک مسابقه چیزی به بار معنوی شکست می‌افزاید یا می‌کاهد؟

3- آیا اگر باز هم تقلب می‌شد امکان بازبینی و رونما و رسوا ساختن تقلب ها همچون گذشته وجود نداشت؟ چرا که همین فضا و جود داشت که رأی ها بازنگری شود و در صورتی که تقلبی باشد روشن شود.

اینجاست که مشکلات بیشتر از گذشته و به اصطلاح دیموکراسی بدتر از همیشه بر سر این مردم فشار می آورد و آینده را به دست قضا میسپارد.

این بدترین حالت ممکن است.

این حرفهای دلم بود نه تحلیل است و نه دفاع از کسی و اگر انتخابات برگزار شود هم من رأی نخواهم داد

نظرم در وبلاگ برگ سبز در باره دور دوم انتخابات

fetry — Sat, 24 Oct 2009 07:27:15 GMT

نوشته برادر و دوست بسیار عزیزم جناب آقای رحمتی را خواندم و در باره نوشته اش نظری دادم. فکر کردم برای اینکه بهانه ای برای به روز بودن وبلاگم داشته باشم اینرا در وبلاگ بگذارم.

در این وضعیت احساس خوبی برای شرکت در مرحله دوم وجود ندارد.

اوضاع خیلی بد و پیچیده شده است و دیگر آدم نمی تواند حتی به دست و چشم خود هم چندان اعتماد کند.

مشکل اصلی این است که کرزی و عبدالله هیچدام آدم های صادقی نیستند هرچند من فکر می کنم در صندوق های کرزی اینمقدار رأی قطعاً تقلبی نبوده است و حتی روش باطل کردن آرای یک محل یا حتی یک صندوق منطق چندانی ندارد؛ باوجود چنین وضعیتی و در این شرایط روشن است که کرزی شجاعت دفاع از حقیقت (که شاید برنده بودنش هم محتمل بوده) را نداشته است و آنرا با پوشش "مصالح مردم" و "مشروعیت انتخابات" می خواهد بپوشاند که در حقیقت این وضعیت صحه گذاشتن بر یک مقوله غیر قانونی است.

در مورد عبدالله هم چیزی که در این انتخابات واضح شد آنست که به جزء خلق جنجال بی ثمر کاسبی دیگری نداشته است حتی احتمال می رود در آینده هم مردم روی خوشتری از حال برایش نشان ندهد.

این روشن است که موضوع برنده بودن و برنده شدن عبدالله منتفی است اما با جنجال و غوغای که در خیلی وقت ها حتی بی اساس هم بود توجه و فشار جامعه جهانی را به موضوع جلب کرد از همین حالت حامیان ایشان نیز استفاده خویش را بردند و با فشار های تبلیغاتی اوضاع را در حال دگرگونی قرار دادند.

از نظر من دور دوم انتخابات نه وجه قانونی دارد و نه عقلی.

چرا که اگر در انتخابات آنقدر جعل و تقلب وجود داشته است که به سرنوشت انتخابات موثر واقع شود باید کل پروسه باطل اعلام می شد و متقلبین مورد مواخذه و محاکمه قرار می میگرفت. اما حالا که بین متقلبین انتخابات برگزار می شود دیگر کدام مصلحت و مشروعیت مورد بحث می تواند قرار گیرد.

بعد از گذشته چیست

fetry — Sat, 17 Oct 2009 10:44:32 GMT

آدم وقتی می بیند که گذشته ها، هیچوقت نو نمی شوند و تکرار و تکرار می شود؛ آدم سخت دلتنگ می شود و کلافه.

این روزها همه سخت منتظر نتیجه انتخابات ریاست جمهوری هستند، از بیست نهم اسد تا امروز پنجاه و هشت روز گذشته است. شاید ده بار کمیسیون مستقل انتخابات و گاهی هم به کمک کمیسیون شکایات انتخاباتی وقت برای اعلام نتیجه نهایی تعیین کرده اند ولی هیچکدام تحقق نیافت.

به قول سخنگوی کمیسیون مستقل انتخابات روز پنجشنبه گزارش و نتیجه نهایی از کمیسیون شکایات انتخاباتی باید برای کمیسیون مستقل انتخابات میرسید که ظاهراً یا نرسیده یا اینکه در اعلام آن خود کمیسیون تعلل می کند.

حالا مشکلی اصلی شاید این نباشد که چوقت نتیجه اعلام خواهد شد اما چیزی که پریشانی خاطر مردم را فراهم می کند ضعف شدیدیست هر روز نمایان تر می شود و آدم را به یک آینده تاریک و نامعلوم سوق می دهد.

امروز سخنگوی رئیس جمهور کرزی اعلام کرده است که ریاست جمهوری تحت فشار خارجی هاست.

این هم یکی از جالب ترین اظهارات حکومت است.

شاید یکی از دلایلی هم که اعلام نتایج به تأخیر می افتد زد و بند هایست که بین خارجی ها و وابستگان داخلی آنها (چون کرزی و عبدالله) در جریان هست.

برای همین که خیلی بی خود منتظر نتیجه انتخابات نشسته ام این گونه پراکنده نوشتم

گاهی مثل خیلی وقتها

fetry — Tue, 29 Sep 2009 06:14:15 GMT

امشب باز مثل خیلی وقت ها

دیده بستم تا بآرامم

اما خواب ز چشمم جست

با خود گلاویز شدم

گاهی ز خویش پرسیدم

گه خویشتن ز من

گهی مغلوب و گاه بردم

هرچند فرقی نبود

بین غالب و مغلوب

مثل خیلی وقت ها

فلسطین، مقاومت و مسلمانان جهان

fetry — Sat, 26 Sep 2009 12:20:15 GMT

این مطلب را در روز شنبه تاریخ 28 سنبله نوشته بودم که به دلیل مشکل در سرور بلاگفا نتواستم آپلود کنم و بعد از آن رخصتی های عید آمد.

فلسطین، مقاومت و مسلمانان جهان

از روزی که من به خاطر می آورم، مسئله فلسطین یک موضوع داغ و بحث برانگیز در بین مسلمانان و کشورهای آزدی خواه جهان بوده و است.

به خاطر دارم زمانیکه شاید سالهای اول به مکتب رفتنم بود پدرم در باره فلسطین و مقاومت آنان صحبت می کرد و از اشغال آن توسط نیروهای اشغالگر صهیونیستی سخن میگفت و ابراز امیدواری می کرد که حتی با اتحاد تعدادی از مسلمانان منطقه موضوع آزادی فلسطین ممکن است چه رسد به اتحاد کل مسلمانان و کشورهای آزادیخواه غیر مسلمان.

پدرم با این امیدها از جهان رفت و هرگز به آرزویش نرسید.

کشورهای مسلمان و کشورهای آزادیخواه غیر مسلمان همیشه از استقلال و آزادی کشور فلسطینی دفاع می کنند؛ سالیانی زیادیست در بسیاری از کشورها به حمایت از مردم فلسطین گردهمایی ها، راهپیمایی ها و سخنرانی ها انجام می شود. در فلسطین هم سالهاست که سنگها در مقابل گلوله تانک ها پرتاب؛ و سینه ها و صورت ها در مقابل مرمی ها و گلوله های اشک آور در مقابله قرار گرفته اند و از این حالت امروز شاید حدود شصت سال می گذرد.

در گذشته چیزی که من می شنیدم؛ و دیگران برای مقاومت غیر مسلحانه فلسطینی ها استدالال می کردند این بود که: قدرت و توان بالای نیروهای اشغالگر را فقط همین سنگ پرانی ها مهار می کند؛ و گفته می شد در صورتیکه نیروهای فلسطینی دست به عملیات مسلحانه بزنند اسرائیل می تواند در مدت کوتاهی مردم سرزمین فلسطین و مقاومت آنان را در هم بشکند و غائله تحت عنوان فلسطین را برایشان ختم کنند.

اما آن مترسکی که از اسرائیل در منطقه ساخته شده بود و است دیگر دلیل خوبی برای مقاومت فرساینده سنگ و چوب در مقابل تانک و ماشیندار نیست، چون غولی نظامی که از اسرائیل ساخته شده بود در جنگ سی و یک روزه حزب الله شکسته شد و حال شکست غول ها هم دیگر چیزی محال نیست.

دیروز (جمعه 27 سنبله) در شهر من هم راهپیمایی ها، سخنرانی ها، اطلاعیه ها و قطعنامه های در حمایت از فلسطین انجام و صادر شد.

هرچند از لحاظ سیاسی و آشکار ساختن چهره غیر انسانی نیروهای نظامی اسرائیلی، این حمایت ها بی تأثیر نخواهد بود اما در حیطه عملی هیچ نفعی برای مردم تحت ظلم فلسطین به ارمغان نخواهد داشت.

امروز که اسرائیل آن غول نظامی غیرقابل شکست دیروز نیست زمینه مناسبی برای کشورهای مسلمان و غیرمسلمان آزادی خواه است که پا از گلیم شعار بیرون گذاشته و در عرصه عمل خودنمایی کنند.

امروز تنها آزاد اندیشی کافی نیست و باید به آزاد سازی روی آورد.

آمریکا برای اینکه آزادی کشور و مردمش مورد تهدید بود از آن گوشه دنیا به اینجا آمده است و همراه تعدادی متحدانش در مدت بسیار کوتاهی برای از بین بردن تهدیدات که نسبت به کشورش و جامعه جهانی وجود داشت به صورت عملی نه شعاری پا به عرصه گذاشته است و برای آرمان هایش جنگیده و می جنگد.

اگر صهیونیسم نیز حتی برای یکی از کشورهای دنیا یا منطقه تهدید محسوب می شود امروز بعد از شصت سال شاید وقت آن رسیده باشد که متحدانی برای مقابله با آن گردهم آیند و از دایره شعارهای خالی بیرون آمده در عمل جهت رسیدن به آرمان هایشان کاری انجام دهند.

امروزه مردمان دنیا شعار مرگ به اسرائیل می دهند و فلسطینی ها از خانه هایشان آواره می شود امروز شعار آزادی فلسطین داده می شود ولی در خاک فلسطین، صهیونیستها خانه می سازند، امروز دنیا شعار زنده باد فلسطین میدهد اما هر لحظه مرگ سراغ مردم فلسطین را می گیرد.

این شعارها امروز هیچ درد فلسطینی را دوا نیست.

به امید رسیدن به آزادی حقیقی برای فرد فرد انسان ها جهان

ختم شمارش آرا؛ شکست یا پیروزی جامعه جهانی در انتخابات افغانستان

fetry — Thu, 17 Sep 2009 09:43:46 GMT

هرچند بعد از انتظار طولانی نتیجه مقدماتی شمارش آرا خاتمه پیدا کرد اما جنجال انتخابات همچنان پا برجا و حتی قوی تر از قبل باقیست.

هرچند تقریبا همه کاندیداها به صورتی از تقلب در انتخابات سخن گفته اند اما اظهار نظرات جامعه جهانی بعد از اینهمه دفاع از انتخابات به صورت خلاف بروز کرد.

اتحادیه اروپا اعلان کرده است که حدود یک و نیم میلیون رأی ریخته شده در صندوق ها مشکوک هستند.

با این وضعیت و حضور فعال جامعه جهانی در نظارت بر انتخابات افغانستان چندان کارساز به نظر نمی رسد چون شفافیت و درستی انتخابات افغانستان توسط ناظرین زیر سوالات جدی قرار گرفته است.

این اختلافات طوری که در رسانه اعلام شده است دفتر سازمان ملل متحد را نیز بی تأثیر نگذاشته است و در بین مدیران کلان این دفتر نیز اختلافاتی بروز کرده است.

حال با این وضعیت حضور جامعه جهانی را در نظارت بر انتخابات افغانستان پیروز یا شکست خورده باید خواند؟؟؟