به چه کسی رأی بدهم؟

هر روزی که می گذرد تاب و تب انتخابات بیشتر می شود و آدم را وامی‌دارد تا نسبت به رأی که می‌دهد هوشیارانه‌تر و دقیق‌تر عمل کند.

کاندیداهای مطرح در این دور از انتخابات رمضان بشردوست، حامد کرزی، عبدالله عبدالله و اشرف غنی احمدزی هستند که مردم هر کدام را به صورتی می‌شناسند.

رمضان بشردوست با سابقۀ وزارت پلان (مستعفی) و لحن رک و بدون احتیاط، حامد کرزی با هفت سال ریاست جمهوری نه چندان موفق، عبدالله عبدالله با رهبری جنگ‌های داخلی و وزارت خارجه و اشرف غنی احمدزی با سابقۀ وزارت مالیه و ریاست پوهنتون (که هیچ وقت حضور نداشت) و با نام برادرش حشمت غنی احمدزی رئیس کوچی‌ها؛ کسانی هستند که هر کدام با همین سوابق، امروز با حضور در اماکن مختلف و استفاده از شیوه‌های مختلف در صدد آن اند که بتوانند کرسی ریاست را (هرچند نه شفاف) به دست آورند.

در نحوه تبلیغات و کمپاین‌های که به راه انداخته اند هر کدام به سبکی به ابراز تعهدات و اعلام خط و مشی‌هایشان می‌پردازند.

چیزی که در حاشیه این کمپاین‌ها سر و صدا ایجاد کرده است پول‌های بی حسابیست که از طرف کاندیداها به مصرف می‌رسند.

گفته می‌شود: عبدالله کسی هست که بیشترین پول را به کمپاینرهای خویش می‌پردازد، کرزی نیز دستی کمی از ایشان نشان نداده و مبالغی قابل توجهی هرروز در این رابطه به خرج می‌رساند و احمدزی نیز گردهمایی‌های پرمصرفی به راه انداخته است و همچنان در کمپاین خود دست و دل بازی می‌کند. اما رمضان بشردوست نه پوسترهای آنچنانی نصب دیوارها، پایه های برق و چهارراهی‌ها کرده است و نه گردهمآیی مجلل و پرمصرفی برراه انداخته است بلکه تصویرهای کوچک خود را در ازای دو افغانی به فروش می‌رساند. تا به قول خودش بتواند تعدادی دیگر چاپ کند.

اما به نظر من برای ریاست جمهوری آینده افغانستان،  یک مدیرِ صادقِ شجاع که دارای روحیه وطن دوستی و مردم دوستی نیز باشد، ضرورت است.

حالا اگر مدیریت، صداقت، شجاعت، حب الوطن و حب الرعیه معیار باشد هر کدام از این کاندیدا ضعفی در خود دارند هرچند بعضی شدید و بعضی دیگر لطیف.

حالا که ما متعهد و مصمم هستیم که رأی بدهیم، بین کسانی که ضعف کمتری دارند را باید بیابیم و به او رأی بدهیم.

آقایان کرزی، عبدالله و احمدزی چهره‌های معلومتر اند که در پاره وقت‌های مختلف آزموده شده اند و مدیریت، صداقت، شجاعت، وطن دوستی و رعیت دوستی ایشان هم با توجه سوابق و کارکردهای ایشان تا حدی قابل سنجش اند. اما بشردوست به جزء مدیریتش، نقطه قابل بحث دیگری ندارد و چیزی که توسط ایشان ابراز شده است و تا حدی زیادی هم به گفتارش صادق بوده برای تودۀ مردم قابل قبول به نظر می‌رسد.

من تا هنوز تصمیم نگرفته ام که به چه‌کسی رأی بدهم اما کسی که از ابعاد مختلف ضعفش کمتر به نظر می‌رسد آقای بشردوست است ولی مشکلات مدیریتی ایشان را نیز نمی‌خواهم از نظر بی‌اندازم و چیزی دیگری هم که ممکن است ضعفش را نسبت به دیگران کمتر بارز کرده باشد مسئله عدم حضور ایشان در یک مدیریت کلان و در مدت زمان طولانی تر است (به جزء مدتی کوتاه وزارت پلان)

 می‌خواهم نظر شما دوستان را با خود داشته باشم!!!؟؟؟