در سیاست و جامعه افغانستان این حالت "گوسفندی" به شدت رشد کرده است. سال پار و چندوقت قبل همین که در باره افغانستان کسی صحبت می کرد همان گپ اوباما بود که از دهانش خطا خورده بود "تغییر" کل مردم از سیاست مدار و دریور تا تحصیل کرده و کراچی وان تغییر می خواستند؛ از چند روزی پیش به این طرف "تغییر" جای خود را به "فساد" داده است و در هر جایی که نظر اندازی گپ از فساد است و مبارزه علیه آن؛ از نفر اول مملکت گرفته که از "مبارزه علیه فساد" صحبت می کند تا بچه های زیر سن مکتب هم می خواهند فساد را از بین ببرند.

اما 

حیف و هزار حیف که تا هنوز هیچ کس نفهمیده که فساد چی هست.

هر مسابقه یک پیروز و یک شکست خورده دارد. ضرب المثلی هم است که می گویند: "دل شیر نداری سفر عشق مکن"

این چیزهایست که به صورت عام در مجموعه های انسانی مطرح و پذیرفته شده است.

امروز بعد از جنجالهای زیاد و غوغا سالاری و واهمه پراکنی؛ عبدالله عبدالله اعلام کرد که "در اعتراض به عملکرد نادرست حکومت و عملکرد نادرست کمیسیون انتخابات، در انتخابات شانزدهم عقرب شرکت نمی کند."

هرچند این امر قابل پیشبینی بود اما سوالات زیادی در ذهن آدم خطور می کند و ذهن هر کس را می آزارد.

اینرا باید پذیرفت که عبدالله خود شخصن تصمیم برای کاندید شدن گرفت و خود نیز حق دارد انصراف دهد و من هم در این قسمت نه بحث می کنم و نه خود را اجازۀ دخالت در تصمیم فردی ایشان می دهم.

اما پیامد این تصمیم، دارای گستره وسیع و موثر در جامعه است. ایشان به عنوان فرد تصمیم گرفتند اما پیامدش یک کشور را به خطر مواجه کرد و یک ملت را به نوعی به سوی سرگردانی سیاسی سوق داد.

آمار های دروه قبل نشان دهنده آن بود که حدود یک میلیون و چهارصدهزار نفر به عبدالله رأی انداخته اند حتمن کسانی زیادی هستند که در این جمع با یک روحیه ملی و بدور از هر گونه سوق و سوی به عبدالله رأی داده باشند. اما عبدالله نسبت به اینها چی وظیفه‌ای دارد و چگونه می خواهد از آنها حمایت کند؟ با کناره‌گیری و عدم شرکت در انتخابات مسئولیت ایشان رفع خواهد شد؟

موضوع دیگر اینست که تعدادی از کسانی که به عبدالله رأی داده بودند به طور طبیعی با این عملکرد او دچار نوعی سرخوردگی و عقده می شوند و مجبورند که نسبت به شرایط عکس العمل نشان داده و عقده گشایی کنند و این امر نیز بحران آفرین است و مسئولش نیز معلومدار.

چیزی که برای من سوال است این است که:

1-     اگر یک کتله (ولو کم و کوچک) از این دسته به دنبال ماجراجویی و عقده گشایی برآیند چی خواهد شد؟ و بحرانی که به وجود می آید با وجود ضعف های زیادی که در حکومت و دولت وجود دارد؛ چگونه کنترول خواهد شد؟

2-     آیا پذیرفتن شکست، قبل از یک مسابقه چیزی به بار معنوی شکست می‌افزاید یا می‌کاهد؟

3-     آیا اگر باز هم تقلب می‌شد امکان بازبینی و رونما و رسوا ساختن تقلب ها همچون گذشته وجود نداشت؟ چرا که همین فضا و جود داشت که رأی ها بازنگری شود و در صورتی که تقلبی باشد روشن شود.

اینجاست که مشکلات بیشتر از گذشته و به اصطلاح دیموکراسی بدتر از همیشه بر سر این مردم فشار می آورد و آینده را به دست قضا میسپارد.

این بدترین حالت ممکن است.

این حرفهای دلم بود نه تحلیل است و نه دفاع از کسی و اگر انتخابات برگزار شود هم من رأی نخواهم داد

نوشته برادر و دوست بسیار عزیزم جناب آقای رحمتی را خواندم و در باره نوشته اش نظری دادم. فکر کردم برای اینکه بهانه ای برای به روز بودن وبلاگم داشته باشم اینرا در وبلاگ بگذارم.