این روزها همه سخت منتظر نتیجه انتخابات ریاست جمهوری هستند، از بیست نهم اسد تا امروز پنجاه و هشت روز گذشته است. شاید ده بار کمیسیون مستقل انتخابات و گاهی هم به کمک کمیسیون شکایات انتخاباتی وقت برای اعلام نتیجه نهایی تعیین کرده اند ولی هیچکدام تحقق نیافت.

به قول سخنگوی کمیسیون مستقل انتخابات روز پنجشنبه گزارش و نتیجه نهایی از کمیسیون شکایات انتخاباتی باید برای کمیسیون مستقل انتخابات میرسید که ظاهراً یا نرسیده یا اینکه در اعلام آن خود کمیسیون تعلل می کند.

حالا مشکلی اصلی شاید این نباشد که چوقت نتیجه اعلام خواهد شد اما چیزی که پریشانی خاطر مردم را فراهم می کند ضعف شدیدیست هر روز نمایان تر می شود و آدم را به یک آینده تاریک و نامعلوم سوق می دهد.

امروز سخنگوی رئیس جمهور کرزی اعلام کرده است که ریاست جمهوری تحت فشار خارجی هاست.

این هم یکی از جالب ترین اظهارات حکومت است.

شاید یکی از دلایلی هم که اعلام نتایج به تأخیر می افتد زد و بند هایست که بین خارجی ها و وابستگان داخلی آنها (چون کرزی و عبدالله) در جریان هست.

برای همین که خیلی بی خود منتظر نتیجه انتخابات نشسته ام این گونه پراکنده نوشتم

امشب باز مثل خیلی وقت ها

دیده بستم تا بآرامم

اما خواب ز چشمم جست

و 

با خود گلاویز شدم

گاهی ز خویش پرسیدم

گه خویشتن ز من

 گهی مغلوب و گاه بردم

هرچند فرقی نبود

بین غالب و مغلوب

مثل خیلی وقت ها

این مطلب را در روز شنبه تاریخ 28 سنبله نوشته بودم که به دلیل مشکل در سرور بلاگفا نتواستم آپلود کنم و بعد از آن رخصتی های عید آمد.

فلسطین، مقاومت و مسلمانان جهان

از روزی که من به خاطر می آورم، مسئله فلسطین یک موضوع داغ و بحث برانگیز در بین مسلمانان و کشورهای آزدی خواه جهان بوده و است.

به خاطر دارم زمانیکه شاید سالهای اول به مکتب رفتنم بود پدرم در باره فلسطین و مقاومت آنان صحبت می کرد و از اشغال آن توسط نیروهای اشغالگر صهیونیستی سخن میگفت و ابراز امیدواری می کرد که حتی با اتحاد تعدادی از مسلمانان منطقه موضوع آزادی فلسطین ممکن است چه رسد به اتحاد کل مسلمانان و کشورهای آزادیخواه غیر مسلمان.

پدرم با این امیدها از جهان رفت و هرگز به آرزویش نرسید.

کشورهای مسلمان و کشورهای آزادیخواه غیر مسلمان همیشه از استقلال و آزادی کشور فلسطینی دفاع می کنند؛ سالیانی زیادیست در بسیاری از کشورها  به حمایت از مردم فلسطین گردهمایی ها، راهپیمایی ها و سخنرانی ها انجام می شود. در فلسطین هم سالهاست که سنگها در مقابل گلوله تانک ها پرتاب؛ و سینه ها و صورت ها در مقابل مرمی ها و گلوله های اشک آور در مقابله قرار گرفته اند و از این حالت امروز شاید حدود شصت سال می گذرد.

در گذشته چیزی که من می شنیدم؛ و دیگران برای مقاومت غیر مسلحانه فلسطینی ها استدالال می کردند این بود که: قدرت و توان بالای نیروهای اشغالگر را فقط همین سنگ پرانی ها مهار می کند؛ و گفته می شد در صورتیکه نیروهای فلسطینی دست به عملیات مسلحانه بزنند اسرائیل می تواند در مدت کوتاهی مردم سرزمین فلسطین و مقاومت آنان را در هم بشکند و غائله تحت عنوان فلسطین را برایشان ختم کنند.

اما آن مترسکی که از اسرائیل در منطقه ساخته شده بود و است دیگر دلیل خوبی برای مقاومت فرساینده سنگ و چوب در مقابل تانک و ماشیندار نیست، چون غولی نظامی که از اسرائیل ساخته شده بود در جنگ سی و یک روزه حزب الله شکسته شد و حال شکست غول ها هم دیگر چیزی محال نیست.

دیروز (جمعه 27 سنبله) در شهر من هم راهپیمایی ها، سخنرانی ها، اطلاعیه ها و قطعنامه های در حمایت از فلسطین انجام و صادر شد.

هرچند از لحاظ سیاسی و آشکار ساختن چهره غیر انسانی نیروهای نظامی اسرائیلی، این حمایت ها بی تأثیر نخواهد بود اما در حیطه عملی هیچ نفعی برای مردم تحت ظلم فلسطین به ارمغان نخواهد داشت.

امروز که اسرائیل آن غول نظامی غیرقابل شکست دیروز نیست زمینه مناسبی برای کشورهای مسلمان و غیرمسلمان آزادی خواه است که پا از گلیم شعار بیرون گذاشته و در عرصه عمل خودنمایی کنند.

امروز تنها آزاد اندیشی کافی نیست و باید به آزاد سازی روی آورد.

آمریکا برای اینکه آزادی کشور و مردمش مورد تهدید بود از آن گوشه دنیا به اینجا آمده است و همراه تعدادی متحدانش در مدت بسیار کوتاهی برای از بین بردن تهدیدات که نسبت به کشورش و جامعه جهانی وجود داشت به صورت عملی نه شعاری پا به عرصه گذاشته است و برای آرمان هایش جنگیده و می جنگد.

اگر صهیونیسم نیز حتی برای یکی از کشورهای دنیا یا منطقه تهدید محسوب می شود امروز بعد از شصت سال شاید وقت آن رسیده باشد که متحدانی برای مقابله با آن گردهم آیند و از دایره شعارهای خالی بیرون آمده در عمل جهت رسیدن به آرمان هایشان کاری انجام دهند.

 امروزه مردمان دنیا شعار مرگ به اسرائیل می دهند و فلسطینی ها از خانه هایشان آواره می شود امروز شعار آزادی فلسطین داده می شود ولی در خاک فلسطین، صهیونیستها خانه می سازند، امروز دنیا شعار زنده باد فلسطین میدهد اما هر لحظه مرگ سراغ مردم فلسطین را می گیرد. 

این شعارها امروز هیچ درد فلسطینی را دوا نیست. 

به امید رسیدن به آزادی حقیقی برای فرد فرد انسان ها جهان