امروز آخرین روز کمپاین در این دوره از انتخابات ریاست جمهوری کشور است. و از همینرو امروز پر تب و تاب ترین روز کمپاینهاست.

امروز صبح که به دفتر می آدم با چندین گروپ از موترهای خورد و بزرگ بر خوردم که هر کدام غرق در عکسها و شعارهای کاندیداها از اینطرف به آنطرف در حرکت بودند.

ولی چیزی که مرا نتوانست قانع بسازد این عکسهای رقم به رقم و خورد و کلان و همیطور شعارهای دهن پرکن این کاندیداهاست که در طول این دوماه چشم آدم را کور و مغز آدم را از تحلیل باز داشته بود.

یک نفر با چهار نوع لباس و کلاه و لنگی و دیگر با شش مدل و گریم و یکی دیگر با ده ها شعار و هر شعار ردی بر دیگری، در عرصه انتخابات پای درازیده بودند و وقتی آدم دقت می کند این خود نوعی تظاهر و ریا هست که کاندیداها برای رسیدن به نام و نشان از آن دریغ نکرده اند. و اینجاست که آدم مات و مبهوت از این همه آشفتگی بر خود و تصمیم خود شک می کند. هرچند که دوست بسیار عزیزم خوب به این نکته اشاره کرده است که تصمیم گیری و انتخاب در مدیریت از جمله نکات کلیدی محسوب می شود اما من نیز تا هنوز در این گیرودار پایم گیر کرده و نتوانسته ام خودم را قانع کنم که برای انتخاب تصمیم بگیرم.

و از طرف دیگر اینکه اگر آدم به هیچکس رای ندهد کاری بس ساده و بی مسئولیتی است و می شود به سادگی و با این استدلال که کسی را مناسب نیافتم از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند، اما به نظر من کسی که رای نمی دهد نمی تواند از مسئولیت انتخاب، سبکدوش باشد بل مسئولیت بزرگتری را به دوش می کشد و آن اینکه: در قسمت انتخاب بد نسبت به بدتر بی توجه بوده است و نسبت خود دیگران ظلم روا داشته است.

حال با اینکه آدم از طرفی نتواند رای ندهد و از طرفی دیگر انتخاب به کسی که رای میدهد مشکل باشد چاره چیست؟

راه دیگر

مدتی زیادی بود که وبلاگم "در حال تغییر نام" قرار داشت و هر وقت که فرصتی پیش می آمد ثانیه ها به این فکر می کردم که باید نامش را تغییر دهم.

البته این تغییر به تغییر آقایان اوباما و کاندیداهای کشور ما ربطی ندارد چرا که تقریبا یک سال است من می خواهم نام وبلاگم را تغییر دهم و چیزی نیافته بودم.

بعد کلی پاره وقت گذاشتن (ثانیه ها ثانیه  ) این نام را انتخاب کردم

البته این نام شاید بی تاثیر از فضای ذهنی من نباشد.