به چه کسی رأی بدهم؟

هر روزی که می گذرد تاب و تب انتخابات بیشتر می شود و آدم را وامی‌دارد تا نسبت به رأی که می‌دهد هوشیارانه‌تر و دقیق‌تر عمل کند.

کاندیداهای مطرح در این دور از انتخابات رمضان بشردوست، حامد کرزی، عبدالله عبدالله و اشرف غنی احمدزی هستند که مردم هر کدام را به صورتی می‌شناسند.

رمضان بشردوست با سابقۀ وزارت پلان (مستعفی) و لحن رک و بدون احتیاط، حامد کرزی با هفت سال ریاست جمهوری نه چندان موفق، عبدالله عبدالله با رهبری جنگ‌های داخلی و وزارت خارجه و اشرف غنی احمدزی با سابقۀ وزارت مالیه و ریاست پوهنتون (که هیچ وقت حضور نداشت) و با نام برادرش حشمت غنی احمدزی رئیس کوچی‌ها؛ کسانی هستند که هر کدام با همین سوابق، امروز با حضور در اماکن مختلف و استفاده از شیوه‌های مختلف در صدد آن اند که بتوانند کرسی ریاست را (هرچند نه شفاف) به دست آورند.

در نحوه تبلیغات و کمپاین‌های که به راه انداخته اند هر کدام به سبکی به ابراز تعهدات و اعلام خط و مشی‌هایشان می‌پردازند.

چیزی که در حاشیه این کمپاین‌ها سر و صدا ایجاد کرده است پول‌های بی حسابیست که از طرف کاندیداها به مصرف می‌رسند.

گفته می‌شود: عبدالله کسی هست که بیشترین پول را به کمپاینرهای خویش می‌پردازد، کرزی نیز دستی کمی از ایشان نشان نداده و مبالغی قابل توجهی هرروز در این رابطه به خرج می‌رساند و احمدزی نیز گردهمایی‌های پرمصرفی به راه انداخته است و همچنان در کمپاین خود دست و دل بازی می‌کند. اما رمضان بشردوست نه پوسترهای آنچنانی نصب دیوارها، پایه های برق و چهارراهی‌ها کرده است و نه گردهمآیی مجلل و پرمصرفی برراه انداخته است بلکه تصویرهای کوچک خود را در ازای دو افغانی به فروش می‌رساند. تا به قول خودش بتواند تعدادی دیگر چاپ کند.

اما به نظر من برای ریاست جمهوری آینده افغانستان،  یک مدیرِ صادقِ شجاع که دارای روحیه وطن دوستی و مردم دوستی نیز باشد، ضرورت است.

حالا اگر مدیریت، صداقت، شجاعت، حب الوطن و حب الرعیه معیار باشد هر کدام از این کاندیدا ضعفی در خود دارند هرچند بعضی شدید و بعضی دیگر لطیف.

حالا که ما متعهد و مصمم هستیم که رأی بدهیم، بین کسانی که ضعف کمتری دارند را باید بیابیم و به او رأی بدهیم.

آقایان کرزی، عبدالله و احمدزی چهره‌های معلومتر اند که در پاره وقت‌های مختلف آزموده شده اند و مدیریت، صداقت، شجاعت، وطن دوستی و رعیت دوستی ایشان هم با توجه سوابق و کارکردهای ایشان تا حدی قابل سنجش اند. اما بشردوست به جزء مدیریتش، نقطه قابل بحث دیگری ندارد و چیزی که توسط ایشان ابراز شده است و تا حدی زیادی هم به گفتارش صادق بوده برای تودۀ مردم قابل قبول به نظر می‌رسد.

من تا هنوز تصمیم نگرفته ام که به چه‌کسی رأی بدهم اما کسی که از ابعاد مختلف ضعفش کمتر به نظر می‌رسد آقای بشردوست است ولی مشکلات مدیریتی ایشان را نیز نمی‌خواهم از نظر بی‌اندازم و چیزی دیگری هم که ممکن است ضعفش را نسبت به دیگران کمتر بارز کرده باشد مسئله عدم حضور ایشان در یک مدیریت کلان و در مدت زمان طولانی تر است (به جزء مدتی کوتاه وزارت پلان)

 می‌خواهم نظر شما دوستان را با خود داشته باشم!!!؟؟؟

امروز روز تولد بهترین مادر دنیاست، پس به جا و مناسب است که در این روز زره ای از حق مادران خویش حتی با روی خوش، و کلمه محبت آمیز فرزندی هم اگر شده به جا کنیم.

مادر خوش باشی که خوشی تو خوشی عمر من است.

با توجه به اینکه ۶۹ روز دیگر به انتخابات ریاست جمهوری افغانستان باقی مانده است فردا روز انتخابات ریاست جمهوری ایران است.

آخرین روز باقی مانده به انتخابات ریاست جمهوری ایران هرچند تبلیغات انتخابات ممنوع گردیده است اما می توان اوج هیجان انتخاباتی در ایران نام برد . احمدی نژاد، موسوی، کروبی و رضایی یک روز پر از فشار دیگر را نیز تحمل خواهند کرد تا اینکه شمارش رأی سرنوشت حکومتدار را مشخص کند.

مناظره های کاندیدای ریاست جمهوری ایران بخش مهم این شور و هیاهو بود و تقریبا هر چهار کاندیدا همدیگر را به نوعی شعارگرایی، غیرواقعی بینی در امور، خودبرتر بینی و حتی دروغگویی و عدم صداقت متهم ساختند.

احمدی نژاد و موسوی که چهره های مطرح تر این دوره انتخابات به شمار می آید از یک طرف رقبای سرسخت همدیگر در انتخابات محسوب می شوند و از طرفی دیگر اختلاف نظر جدی ایشان در نحوه تفکر و اداره حکومت نیز زبانزد است.

موسوی اصلاح طلب و احمدی نژاد اصولگرا، هر کدام طرفداران و هواخواهانی بسیاری دارند ولی چیزی که ممکن است در سرنوشت انتخابات تأثیر بیشتری داشته باشد حاکمیت رهبری کشور جمهوری اسلامی ایران است که نمی شود از آن چشم پوشی کرد و به همین دلیل هم در طول روزهای گذشته از طرف ایشان از کارکرد دولت احمدی نژاد حمایت صورت گرفته بود.

به هر صورت کشمکش های سیاسی و شور انتخابات در ایران در یکی دو روز آینده با اعلام نتایج ختم خواهد شد و طیف بازنده انتخابات، چهار سال دیگر صبر خواهد کرد تا باز ضعف های دولت را مو به مو یاداشت کند تا در کمپاین بعدی به عنوان نقاط ضعف حریفان استفاده کند.

ما نیز چندروزی بیشتر از دوماه دیگر در همین حالت قرار خواهیم گرفت و در افغانستان نیز مؤثرین زیادی در نتیجه انتخابات حضور و وجود دارد هر چند نتیجه انتخابات در افغانستان تا حدی قابل پیش بینی به نظر می رسد.

متن سخنرانی اوباما را در وبسایت صدای آمریکا بخوانید

افتخار دارم که در قاهره، شهری که به زمان محدود نمیشود، میهمان دو مؤسسه معتبر هستم. بیش از یک هزار سال، الازهر چراغ تعلیمات اسلامی و بیش از یک قرن دانشگاه قاهره منشأ پیشرفت مصر بوده اند. متفقاً، شما نمایندۀ هم آهنگی میان سنت و پیشرفت هستید. من از میهمان نوازی شما و ملت مصر سپاسگزارم. این افتخار را نیز دارم که بهمراه خود حسن نیت مردم آمریکا و سلامی از سوی شهروندان مسلمان کشورم برای شما به ارمغان آورده ام. السلام علیکم.

بعنوان دانشجوی تاریخ، از دِین تمدن به اسلام آگاه شدم. اسلام بود که – در اماکنی چون دانشگاه الازهر – مشعل تعلیم و تربیت را برای قرنها روشن نگاهداشت و زمینه را برای رنسانس اروپا و روشنگری هموار ساخت. ابتکارات در جوامع مسلمان بود که ریاضیات جبر و مقابله، قطب نما و ابزار دریانوردی، تبحر نویسندگی و چاپ، درک ما از انتقال امراض و چگونگی اشاعه بیماریها و شیوه درمان آنها را فراهم کرد.

روی متن  کلیک کنید

انتخابات افغانستان و ائتلافها

افغانستان امروز به شدت به سمت دگرگون شدن در حال حرکت است، این حرکت هرچند زاییده شرایط و عوامل متعددیست، اما می‌توان به عنوان ارتقای بینش سیاسی ملیت‌های مختلف مورد توجه قرار داد.

امروز از ائتلاف آقایان محقق و دوستم با آقای کرزی مطلع شدم؛ هرچند در بدو شنیدن یک مقدار با شک به خبر نگریستم ولی بعد تا حدی برایم قابل هضم شد.

 هرچند تا امروز کرزی برای برقرار ماندن خود و اقتدار بدون قید و شرط پشتون‌های بیشترخواه و متعصب از هیچ نوع حیله و سیاست‌های چندگانه دریغ نکرده است اما با توجه به قدرت در دست داشته‌اش ضرورت ایجاب می‌کند تا، دیگر ملیت‌‌ها برای مدتی چندی برای برآورده شدن خواست‌‌ها و تثبیت هرچه بیشتر موقعیت خودشان در کنار کرزی باقی بمانند یا تن به معامله جدید دهند.

اگر چه این یک معامله دوطرفه است چرا که از یک طرف کرزی وجه و نفوذ اجتماعی قبلی خویش را از دست داده است و ضرورت به یک پشتیبانه جدید دارد و از اقوام هزاره و ازبک صادق‌تر و پایبندتر به وعده‌ها کسی را نمی‌یابد و از طرفی دیگر هزاره‌ها و ازبک‌ها نیز ضرورت به نزدیک شدن به اریکه‌های حکومت چرخان دارند تا با نفوذ به حکومت بتوانند از موقف و جایگاه خویش (حداقل در مواقع ضرورت) به دفاع برآیند.

 بنابراین این ائتلاف می‌تواند کرزی را به چوکی ریاست همچنان نزدیک و نزدیکتر و محقق و دوستم را نیز در سهم به حکومت آینده و پشبرد فعالیت‌های حکومت آینده بر اساس عدالت قومی امیدوارتر سازد.

اما چیزیکه خوشبینی آغازین نوشته را به شدت به چالش می‌کشد، گذشته‌هاست.

 همانگونه که در گذشته ائتلاف‌ها به شدت شکننده بوده اند احتمال در ایجاد درز ها و شکست‌ها در این ائتلاف هم خلاف تصور به نظر نمی‌رسد که آینده به این موضوع پاسخ روشن خواهد داد و احزاب و گروه‌های کوچک‌تر نیز در آینده نه چندان دور، موقف و جهت‌گیری‌هایشان مشخص خواهد شد.