با سلام

این روزها خیلی با خودم درگیرم، یک مقدار سر درگم و گاهی هم نمی دانم چی باید بکنم.

اما دوستان خوبم همیشه راهنمای من بوده و هستند. دیروز وقتی که با آقایان رئیسی و رحمتی صحبت می کردم آنها گوشزدهای دقیقی برایم داشتند.

منظور از صحبت های آقای رحمتی این بود که: هدف خیلی مهم است و می تواند آدم را از سردرگمی برهاند. می شود تمام کارها را با معیار هدف سنجید و در صورتی که عیار بود خیلی برای تصمیمگیری شک نباید کرد.

آقای رئیسی هم در لابلای صحبتهایش گوشزدی برایم داشتند: می گفتند روحیات آدمها متفاوت است بعضی ها همانگونه که خودشان خوب هستند فقط خوبی ها را می بینند.

---------------------------------------------------

اما با تمام اینها باز هم خوب نمی توانم فکر کنم.

---------------------------------------------------

بگذریم

می خواهم نام وبلاگ را عوض کنم و یک دستی به سر و صورت وبلاگ بکشم شاید با تغییر وبلاگ علاقمندی بیشتر برای نوشتن پیدا کنم.

در این اواخر چندان توجه‌ام به اخبار و رسانه جلب نمی‌شود و علاقمندی چندانی هم به گوش دادن و دیدن رسانه ها ندارم و گاه‌گاهی فقط اخباری روی انترنت را مرور می‌کنم.

امروز صبح وقتی که سایت بخش فارسی بی بی سی را باز کردم خبری پرویز کامبخش را دیدم که در محکمه استیناف به بیست سال حبس تنفیذی محکوم شده بود.

یادم است که حدود یک سال پیش مقاله‌ای که گفته می‌شود "حاوی مسایل کفر آمیز" بوده توسط کامبخش در اختیار دوستانش قرار گرفته بوده است.

برایم خیلی جالب است که یک مقاله‌ای که حالا "حاوی مسایل کفر آمیز" هم بوده در اختیار چند نفر قرار گرفته است و انجام دهنده این عمل که یک دانشجوی جوان است به بیست سال حبس محکوم می‌شود اما به رسانه های صوتی و تصویری که همه روزه به تبلیغ عین کفر می‌پردازند هیچ توجه ی نمی‌شود.

در هر لحظه که دکمه روشن شدن رادیو و تلویزیون را فشار دهید به  ضد ارزشهای دینی بر می خورید که چشم و گوش آدم را می‌سایند و روح آدم را می‌آزارد.

این حالت که در افغانستان چیز معمول شده است مانند ضرب المثلی است که می‌گفتند: کاه دزد را می‌گیرند و به خرمن دزد می‌بخشند.

نظر شما در این باره چیست؟